Molimo logirajte se kako bi koristili celokupan forum... Smile
Hvala Administracija sajta...


 
Početna stranicaPortalFAQPretraľnikRegistracijaLogin

Share | 
 

 UMJETNOST

Prethodna tema Sljedeća tema Go down 
Autor/icaPoruka
Speeeed
Admin
Admin


Broj poruka : 165
Godina : 44
Location : HR-Os
Datum upisa : 20.08.2007

PostajNaslov: UMJETNOST   22.08.07 12:50

Umjetnost
Izvor: Wikipedija

Umjetnost je osobita ljudska djelatnost čije se značenje konstituira u složenom komunikacijskom procesu između umjetnika, umjetničkog djela i publike. Različita su značenja pridodavana umjetnosti u različitim povijesnim periodima, no od početka modernog doba skloni smo umjetnosti pridavati slijedeće osobine: svaka pojedina umjetnost posjeduje vlastiti visoko razvijeni i autonomni jezik; umjetnost ima neovisnu i slobodnu poziciju u društvu; umjetnost nema društveno propisanu svrhu; svrha umjetnosti leži u ispunjavanju njene modernistički definirane prirode, koju određuju ideje slobode, imaginacije, individualnosti, otkrića, eksperimenta, pobune, ljepote, istine, pravde, uglavnom društvenih ideja na kojima se od Francuske revolucije u većini svojih segmenata temelji zapadno društvo.

Obilježje moderne i postmoderne umjetnosti jest pluralitet umjetničkih jezika, umjetničkih stilova, ideja i ideologija, pa za razliku od većine prošlih umjetničkih razdoblja (drevni Egipat, antička umjetnost, bizantska umjetnost itd.) ne možemo govoriti o jednom dominantnom umjetničkom pokretu ili stilu, nego različitim, nerijetko i suprotstavljenim umjetničkim praksama.

Umjetnost i njezin svijet, u suvremenom društvu, ne čini samo ono što vidimo, čujemo, čitamo, opipavamo, ono što percipiramo kao umjetnički objekt, nego i cijeli jedan "nevidljivi" svijet znanja o umjetnosti, o njezinoj povijesti, njezinom jeziku, njezinim brzim i aktualnim kretanjima, posredovanim različitim i brojnim kulturalnim institucijama (muzeji, galerije, knjižnice, izdavači, umjetnička kritika, komcertne dvorane, operne kuće, teorija umjetnosti, estetika itd.).

Premda riječ "umjetnost" danas uglavnom označava likovne, odnosno vizualne umjetnosti, u tradicionalnom smislu riječi pod umjetnošću podrazumijevamo književnost, glazbu, likovnu umjetnost i filmsku umjetnost. Svaka se od ovih makroumjetnosti može dodatno dijeliti na umjetničke discipline, rodove, vrste itd: književnost možemo podijeliti na prozu, liriku i dramu, od kuda dalje možemo doći do scenske ili plesne umjetnosti i sl.; glazbu možemo podijeliti na tradicionalnu, klasičnu, jazz i rock glazbu, od kuda dalje možemo doći do pjevačke ili sviračke umjetnosti; likovnu umjetnost na slikarstvo, kiparstvo i arhitekturu, od kuda dalje možemo doći do umjetnosti performansa, video umjetnosti, fotografske umjetnosti, internet umjetnosti i sl..

Tradicionalna estetika razlikuje šest vrsta umjetnosti; pojavom filma i stripa proširena je tradicionalna podjela umjetnosti.

1. glazba
2. drama
3. književnost
4. slikarstvo
5. kiparstvo
6. arhitektura
7. film
8. ples
9. strip

Poviješću, ulogom, kretanjem i značenjem različitih umjetnosti bave se uglavnom različite humanističke znanosti kao što su povijest, povijest umjetnosti, jezikoslovlje i dr., dok se u novije vrijeme proučavanje umjetnosti odvija na interdisciplinarnim načelima, pa se različite znanstvene (društvene ili prirodoslovne, poput matematike) i paraznanstvene prakse (psihoanalitička teorija, teorija medija, feministička teorija itd.) intenzivno bave fenomenom umjetnosti.
[Vrh] Go down
determinanta
Senior
Senior


Broj poruka : 701
Godina : 57
Location : na jednoj od Nebula
Datum upisa : 01.09.2007

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   05.11.07 16:46

U svakoj od navedenih umetnosti, imam, nekako, svoje favorite...U muzici je to orkestralna muzika, gde mogu uživati u svakom instrumentu ponaosob, kao i u kompletnoj melodiji. U književnosti prednost dajem Umbertu Eku, jer volim njegovo bogastvo izražavanja. Slikarstvo...Rubens i Rembrant...obojica sa izetnim smislom "igranja senkom". Heeeeeej, a jel' CRTANI FILM spada u umetnost? Definitivno da, i definitivno ih obožavam! Od stripova obožavam Iznoguda, Asterixa, Crnu Bradu, i naravno Alana Forda.
[Vrh] Go down
http://www.tagged.com/determinanta
determinanta
Senior
Senior


Broj poruka : 701
Godina : 57
Location : na jednoj od Nebula
Datum upisa : 01.09.2007

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   24.11.07 20:44

Što se tiče slikarstva, obožavam VAN GOGove pejzaže i njegovo umeće "igranja senki".

[Vrh] Go down
http://www.tagged.com/determinanta
determinanta
Senior
Senior


Broj poruka : 701
Godina : 57
Location : na jednoj od Nebula
Datum upisa : 01.09.2007

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   25.11.07 12:27

Oprečan, dopadljiv, hiperkubista-SALVADOR DALI



savetujem da posetite www.bestofpps.com, ima mnogo lepih slika
[Vrh] Go down
http://www.tagged.com/determinanta
Moderato_Kantabille
Senior
Senior


Broj poruka : 774
Datum upisa : 04.01.2008

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   19.01.08 11:42

Ceo moj svet u kome zivim,sazdan je od umetnosti.Zelja,da budem deo nje je moja neodoljiva potreba.ponekad razmishljam,da je ne moguce ziveti bez njenog upliva u nash zivot .Nikada necu razumeti ljude,koji nemaju afinitet ni prema jednoj,niti moci se druziti sa njima.
Umetnost je moja nasushna potreba za vrednostima u zvotu,moj nacin razmishljanja i komunikacije....i ja zu zauvek ostati u njenom okrilju.
[Vrh] Go down
veccana44
Ovisnik o internetu
Ovisnik o internetu


Broj poruka : 1880
Godina : 54
Location : Budva
Datum upisa : 22.08.2007

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   22.01.08 23:21

MODERNA UMETNOST-POKRETI

Istorija moderne umetnosti je uglavnom pisana kao hronološki niz pokreta, od kojih je vecina dobila sadašnji naziv kako su se razvijali. Ova istorija je prema tome objektivna, zato što je pokušala da ponovi nomenklaturu i estetski jezik koji su usvojili sami umetnici i njihovi sledenici. U standardnim istorijama kao što je npr. Slikanje i skulptura u Evropi od 1880-1940, G. H. Hamilton, znacaj ovih pokreta je definisan terminima koje je odredila Pariska umetnost, dozvoljavajuci razvoj umetnickih grupa na drugim mestima. Ovi pokreti se mogu podeliti u 2 grupe.
Prvu grupu cine oni pokreti koji su se širili svuda, trajali dugo i nisu imali cvrsto definisano clanstvo. To su realizam, impresionizam, simbolizam, post-impresionizam, kubizam, ekspresionizam i surrealism. Ovu grupu su bili skloni da definišu i imenuju kriticari i istoricari umetnosti, pre nego sami umetnici, pokušavajuci da premoste nacionalne granice. Realizam je raširen u Evropi kao i u Americi, isto kao i impresionizam, simbolizam, kubizam, ekspresionizam i surrealisam, ove reci premašuju lingvisticke granice. Definicije ovih pokreta uglavnom se zasnivaju na nekoliko kanonskih umetnika, što otežava njihovu široku primenu, istorijski tacnih opisnih kategorija.
Drugu grupu cine manji pokreti, koji su kratko trajali i sa rigoroznim clanstvom: bratstvo prerafaelita, Les XX, the Nabis (?), suprematizam, purism (?), dada, vorticism (?), neo-plasticizam. Ovome se još mora dodati veliki broj modernih umetnickih društava i grupa u Centralnoj i Istocnoj Evropi koja su pocivala na francuskim, austrijskim i germanskim modelima i bila cesto okružena kratkotrajnim casopisima. Neki od njih, npr. The Itinerants or Wanderers (Skitnice) iz Rusije, bile su dugog veka, zato što su bile pristalice slobodno organizovanih izložbi, a ne uskog ili samoodabiruceg stila ili teorije o prikazivanju. Nacelo ovih pokreta definisali su sami umetnici, u vidu kolektiva ili snažnog vode, dajuci im na taj nacin odlike malih klubova ili školi.
Italijanski istoricar književnosti Renato Poggioli pisao je o avangardi u modernoj umetnosti i literaturi. Po njegovoj definiciji, avangardne grupe su male i imaju tacne i kratkotrajne ciljeve. Ipak pre usvajanja ove pozitivisticke i militaristicke definicije avangarde, važno je setiti se da su pojedine modernisticke grupe kao što su radnicka klasa cafe društva u Parizu 1880-tih, pojedine anarhisticke grupe i Dada imale skoro nihilisticki, anti-autoritativni karakter, što im je otežavalo da uzmu u obzir da su se razvijale u prazno. Sve male grupe avan-garde i anti-garde, mogu biti odlucno suprotstavljene pokretima, cija se teorija odnosi na želju za dugorocnom vladavinom.
Uprkos pokušaju da se istorija moderne umetnosti napiše kao odnos izmedu avangardnih i anti-gard (?) grupa i pokreta koji su izrasli iz njih, pokazalo se nemogucim živeti bez ili zameniti kategorije kao što su realizam, kubizam ili ekspresionizam, ili termine Nabis, sintetizam, orfizam. Sada, kada na modernu umetnost pogledamo sa vecim kritickog stavom, ukazuje nam se šansa da ponovo utvrdimo korisnost ovih termina i možda da uzmemo u obzir njihovo napuštanje.
Avangardne ili anti-garde (?) grupe ili veci pokreti su toliko rasprostranjena karakteristika modernih studija da ih i njihovi protivnici (klevetnici) koriste, cesto nesvesno, kao lako razumljive kategorije.

REALIZAM

Najvažniji slikar pokreta bio je francuski slikar Gustav Kurbe, cija se slika „Unutrašnjost mog ateljea, istinita alegorija u kojoj je sažeto sedam godina mog umetnickog života“, smatra vizuelnim manifestim ovog pokreta. Bila je izložena sa ostalim Kurbeovim slikama, koje nisu ulazile u sastav internacionalne izložbe održane 1855. godine, u specijalno sagradenoj baraci, Le Realisme. Kurbeova ogromna slika kombinuje tamne tonalitete Rembranta i Halsa sa cistom skalom i epskim samopouzdanjem Veroneza. Ona je samosvest; ona prihvata urbano stanje moderne umetnosti; njena relativna gruboca i brzina izvršavanja; njen samonavodni realizam, odvaja je od bilo koje slike napravljene pre nje i ona postaje uzor za one koji su je sledili. Ipak kada sagledamo istoriju evropskog i americkog realistickog slikarstva pomocu estetskih pojmova koje je definisala Kurbeova umetnost, evidentna je krajnja razlicitost pokreta.
Realizam predstavlja promenu subjekta (predmeta) umetnosti od anticke i srednjevekovne istorije, literature i religije do onoga što je Kurbe nazvao „istinita alegorija“: subjekat poprima piktoralni, moralni, religiozni i politicki znacaj. Realizam možemo definisati kao prvi promišljen umetnicki pokret koji je stvorio složena, izuzetno zanimljiva i uzbudljiva dela. Postoje 2 izrazito razlicite interpretacije realizma. Prva je, Transparentni realizam (Transparent Realism) koji je zadržao akademske tehnike definisanja slikanog prostora i grupisanja figura i formi, medutim umesto da zadrži tradicionalni lik (iz istorije, religije ili literature) njegov predmet potice iz modernog života. The Railway Station (1862) od engleskog umetnika William Powell Frith (1819-1909), ovde je otvoren moderan subjekat stvorio osecej modernosti. Pomocu alternativnog prilaza realizmu, Mediated (samosvestan) realizam, slikari su preneli modernizam i znacenje na svoja dela, pomocu jedinstvene upotrebe boje. Kurbe i njegovi sledbenici su stvorili teške, hrapave površine bez ciste linearne strukture. Njihove površine cesto lice na štuko zid ili grube freske. Medu ovim radovima, najekstremnije su slike Sezana i Pisaroa (1830-1903) iz kasnih 1860-tih, pokreti umetnika su grubi i agresivni, moc umetnika nad subjektom-predmetom postaje pravi predmet dela. Manipulacije sredstvom (tehnikom) su bitne skoro kao naslikani subjekat. Ova dodata vrednost je znacajna kada uzmemo u obzir vezu izmedu novog popularnog sredstva, fotografije i realizma.
Rana fotografija je imala 2 razlicite tehnike. Prva dagerotip ili njegov naslednik (glass-plate photography) koji je stvarao potpuno glatku i momentalno linearnu predstavu (Transparent Realisam), dok je druga tehnika kalotip ili (paper-negative process) stvara grublju sliku, cije tonalne površine definišu predmet više nego spoljne linije (konture).
Kalotipija-izrada slika na hartiji hemijski preradenoj (pronalazak engleskoh hemicara Foksa Talbota); talbotipija, fotografija.
Kalotip-slika izradena putem kalotipije, tj fotografija.
Dagerotipija-pravljenje fotografija na jodnom srebru pomocu žive.
Dagerotip-naprava koju je 1838. pronašao Dager, koja trajno zadržava sliku stvorenu uticajem svetlosti na hemijski priredenoj metalnoj ploci.

IMPRESIONIZAM

Impresionizam je najpoznatiji, ali i najmanje shvacen pravac u istoriji umetnosti. Može se definisati na 2 nacina. Uže shvatanje ova 2 nacina odnosi se na umetnicka dela koja su stvarali muškarci i žene, koji su pripadali grupi koja se prvobitno zvala „Anonimno društvo umetnika“ (Anonymous Society of Artists, 1874) i koja je u razlicitim koalicijama ucestvovala na 8 grupnih izložbi održanih u Parizu izmedu 1874 i 1886. godine. Glavni clanovi ove grupe su bili: Mone, Pisaro, Renoar (1841-1919), Alfred Sisley (1839-99), Edgar Dega (1834-1917), Berthe Morisot (1841-95) i Gustave Caillebotte (1848-94). Drugi umetnici koji su se razlikovali u slavi i kvalitetu, od Viscomte Ludovic-Napoleon Lepic (1839-90) i Italijana Giuseppe de Nittis (1846-84) do Sezana, Pola Gogena (1848-1903) i Žorža Sera (1859-91), bili su takode ukljuceni. Ova definicija nema estetskih i stilskih obeležja. Sam pokret nije bio jasno definisan, u estetskom pogledu je prihvatio vešt i precizan urbani realizam de Nittis i realizam predgrada od Renoara koji je prikazan slobodnim pokretima cetkice.
Samo ime je neukusno i oduvek se lepilo za umetnike kao nepoželjni gost. Osmislili su ga kriticari kao odgovor na naslov Moneove slike (Impression: Sunrise=Impresija, Radanje Sunca, 1873). Ime je definisalo impresionizam kao izdanak realizma, koji se prvenstveno interesovao za transkripciju vizuelne realnosti, pošto ona utice na mrežicu oka slikara u veoma kratkom vremenskom periodu. Otud su Moneove slike impresije, koje se mogu blisko povezati sa savremenim (jednovremenim) pisanjem i razmišljanjem o fotografiji. Ova ideja je povezana preko Francuske teorije sa istovremenim literarnim pokretom koji se naziva naturalizam i koga je njegov glavni predstavnik Emil Zola definisao kao „ ugao kreacije sagledan kroz temperament umetnika“. Osnovna razlika izmedu realizma i impresionizma je ta što je impresionizam prepoznao i u neku ruku pretvorio u fetiš subjektivnost dela realne transkripcije. Ova estetska odluka je poslužila da se unapredi i definiše moderna umetnost.
Kasnija ideja se oslanja na savremene studente pokreta i pomocu nje se mogu analizirati dostignuca razlicitih umetnika, od Monea do americkog umetnika George Bellows (1882-1925). Ipak, u pokušaju da se uskladi sa istorijski motivisanom definicijom, dela umetnika kao što su Sezan, Dega i Caillebotte, koji su izlagali sa grupom, teško se mogu nazvati impresionistickim i kasnije slike Manea, koji nikada nije izlagao sa impresionistima, ne potvrduju da je nacelo subjektivnosti i privremene kompresije kljucno za njegovo jedinstvo.
Kao i realizam i impresionizam je imao 2 velike podele u svoji redovima i one se mogu direktno povezati sa 2 vec ustanovljena tipa realizma. Prvi Transparentni impresionizam (Transparent Impressionism), cija je glavna figura Mone koji je slikao ono što je ispalo impresija vizuelne realnosti cine uglavnom slikari pejzaža i gradskih predela. Primer za ovo može biti Moneovo rano remek delo „On the Bank of the Seine at Bennecourt „ (1868) ili Renoarova slika „The Promenade (1870). U ovom nacinu slikanja predmet slike je celokupno vizuelno polje ispred slikara pre nego cisto razdvojene forme u iluzionistickom prostoru. Mora se naglasiti da se Transparentni impresionizam razlikuje od Transparentnog realizma u svom insistiranju na suštinskoj subjektivnosti umetnosti. Posmatrac bilo kog pejzaža ili fuguralne slike od Monea ili Renoara svestan je umetnika kao lika u drami prikaza (slike). Za Transparentnog Impresionistu, transparentnost leži u trajnoj kompresiji prikaza i u njihovom prihvatanju vizuelnog polja pre nego kolekcije trodimenzionalnih formi u prostoru, kao predmeta slikara. Oko je postalo fetiš više nego je realnost opisala. (?)
Drugi tip impresionizma, Mediated Impressionism, oslanja se uglavnom na slikare, koji prikazuju figure i koji sledeci Dega i Renoara stvaraju vizuelna podrucja koja naglašavaju verovatan i eliptican aspekt predmeta realista, stilskim pojmovima koji su neprirodni i koji se samosvesvno razvijaju. Možda je najbolji primer portretno remek-delo koje je uradio Dega „Place de la Concorde“ (1874-2), ali i mnoga dela Renoara, Caillebotte, Morisot i americkog umetnika Mary Cassatt (1844-1926) unutar uskog pokreta i veliki broj evropskih i americkih slikara izvan njega delili su njegove osobine. Za Mediated impressionist, vizuelna realnost je shvacena ne kao energicno obojeno polje, vec kao socijalni svet u kome figure i njihova razlicita porekla moraju biti analizirana kao bi se razumela. Impresionisti se obicno dele na 2 grupe, prva je okupljena oko Monea i Renoara, a druga oko Dega. Za prvu grupu crtež i kompozicija su bili manje važni od boje i površinskog jedinstva. Druga grupa je slikara smatrala prevashodno kreatorom razvijenih kompozicija sa mnogo elemenata, koji su povezani medusobno, ali i sa okvirom i proporcijama slikarskog formata. Razlike u estetskim ciljevima ove dve grupe, dovele su na kraju do raspada grupe.
Impresionisti su bili svesno odvojeni (nezavisni) od države i od njene kontrole nad umetnickim ukusom, oni su se okrenuli privatnim trgovcima i kolekcionarima. U ovom smislu, oni su bili moderni u nacinu izlaganja i promovisanju svoje umetnosti medu klijentima, ali pod svojim uslovima. Evropski i americki doseg pokreta je bio neizmeran, veliki na mnogo nacina kao i doseg realista, koji su pružili mnogo modela, uzora impresionistima. Bukvalno, svaki ambiciozni umetnik u svetu bio je upoznat sa pokretom do sredine 80-tih godina 19 veka i njegov uticaj je posto globalan do 1900.
Kao pojam, Impresionizam je beskoristan i trebalo bi ga postepeno izbaciti iz leksikona (recnika) umetnosti i kulturne istorije. Dokazano je da se pokazao kao još teži termin u istoriji muzike i književnosti, najverovatnije zbog toga što se karikaturalna definicija usvojena iz istorije umetnosti koristila za opisivanje fenomena u poeziji, prozi i muzici koji samo slucajno lice na impresionizam u vizuelnoj predstavi.


SIMBOLIZAM

Dijalekticka struktura moderne umetnosti zahteva kontrabalans umetnosti realizma i njenog izdanka, impresionizma. Pošto je složenost karakteristika modernosti isto kao i jednostavnost, taj kontrabalans ima nekoliko aspekata, od kojih je najrasprostranjeniji i na prvi pogled najmanje moderan pokret pod imenom simbolizam. Kao i realizam i impresionizam/naturalizam, simbolizam je u pocetku bio literarni i umetnicki pokret, cija je teorija o predstavi ujedinila umetnike razlicitog socio-politickog porekla i obrazovanja. Istraživanje imaginacije kao suprotnost vizuelnoj realnosti cinila je jezgro simbolizma. Za simboliste vizuelno je bilo manje bitno od vizije, inspiraciju za stvaranje slike su tražili u mocnom znacenju reci, ukljucujuci poeziju, dramske tekstove, folklorne price, mitologiju. Ipak, pokušavajuci da ostane u vezi sa literarnom teorijom, veza izmedu slike i teksta u simbolistickoj umetnosti je cesto indirektna, što otežava pronalaženje znacenja slike u tekstu. Simbolizam pretpostavlja visoko obrazovanje njegovih tvoraca i posmatraca i on je stvoren za samoodabirucu elitu koja je definisana obrazovanjem i mogucnošcu posedovanja simbolistickih knjiga, dela umetnosti i ostalih proizvoda kulture.
Od svih velikih pokreta moderne umetnosti u toku druge polovine 19 veka, simbolizam je najrasprostranjeniji u Evropi i najmanje se oslanja na Francusku. Bio je tesno povezan sa regionalnim i nacionalnim kulturnim i politickim pokretima, u kojima su umetnici pokušavali da pomocu mocnih slika stvore veze izmedu modernog coveka i njegove drevne, srednjevekovne i renesansne prošlosti. Hrišcanska crkva odredena u mnogim razlicitim zemljama bila je najveci patron simbolizma, koji je preovladivao u Evropi i Americi. Ovo patronstvo i uticaj ove umetnosti na vernike nije potpuno ispitan, religiozna umetnost je najmanje proucena grana moderne umetnosti, zato što su svetovni ucenici crkvu videli kao tradicionalnu instituciju koja nije uspela da se razvije u svetovnom modernom svetu. Fascinacija simbolistickih umetnika razlicitim verskim kultovima i spiritualizmom uopšte, bila je veoma rasprostranjena, predstavljala je važnu komponentu mnogih modernih pokreta ili grupa, tako da se sveto mora smestiti pre u centar nego na periferiju bilo koje studije o modernoj predstavi.
Ista vrsta dvojne strukture koja postoji kod realizma i impresionizma, preneta je i na simbolizam. Izvesni simbolisti su usvojili veoma bezlican ili akademski stil Transparentnih realisticara (transparent) i odredenih Mediated impresionista: linearni stil u kome je kompozicija stvorena, kao da su iluzionisticki prostor i imaginacija bitniji od stila. Zagovornici ovog tipa su Fernand Khnopff (Belgija 1858-1921), Alphonse Mucha (Ceška 1860-1939), Janos Vaszary (Madarska, 1867-1939) i drugi. Drugi umetnici kao što su Gauguin, Redon, Jan Toorop (Holandija 1858-1928), Ferdinand Hodler (Švajcarska, 1853-1918) i Edvard Munch ( Norveška, 1863-1944) prilagodavaju modernisticki stav površini i kompoziciji, dok posmatrac gledajuci delo uvek oseca u njemu prisustvo umetnika.
[Vrh] Go down
veccana44
Ovisnik o internetu
Ovisnik o internetu


Broj poruka : 1880
Godina : 54
Location : Budva
Datum upisa : 22.08.2007

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   22.01.08 23:34

POST-IMPRESIONIZAM

Roger Fry stvorio je 1906 termin post-impresionizam u jednom katalogu izložbe, koji oznacava jedan svestan prijatan opis razlicitih umetnickih dela iz poslednje 2 decenije 19 veka . Umetnici koji su uglavnom bili Francuzi izlagali si uglavnom sa impresionistima: Gogen, Sezan, Sera i Holandanin Vinsent van Gog (1853-90). Svako umetnicko delo je interpretirao Fry pojmovima koje su definisali sami umetnici, kao obliksamosvesnog udaljavanja od opticke umetnosti impresionizma. Interesantno je da su dvojica od ovih umetnika, Redon i Gogen, okarakterisani kao simbolisti na osnovu njihovog oslanjanja na književne tekstove. Ipak, post-impresionisti su generalno tretitani kao naslednici impresionizma, iako su napustili njegova nacela i predstavljaju suprotnost slikarima simbolizma, koji su videni kao ne-moderni ili kao naslednici akademizma. Impresionisticko rano prihvatanje post-impresionista smestilo ih je u jednu vrstu rodoslova avangardnog modernizma koga su kritikovali ženski istoricari umetnosti, najviše Griselda Pollock.
Stilske odlike post-impresionizma su jake: verovenje da je boje nosilac estetskog/emocionalnog znacenja i da je skoro odvojena od forme i kompozicije; prihvatanje neprirodnosti (izveštacenosti) slike; vezivanje za prenosivu sliku (štafelajsko slikarstvo), kao najviši oblik umetnickog dostignuca. U stvari, Fry-ov post-impresionizam je istorijska sinteza nekoliko diskretnih umetnickih pokreta ili škola opisanih ispod. Post-impresionisticki umetnici, narocito francuski, Sera, Sezan i Gogen izlagani su širom Evrope i Amerike izmedu 1890 i 1929 i postali su kanonske figure moderne umetnosti za rane teoreticare i pisce kao što su Julius Meier-Graefe, Roger Fry, Sheldon Cheney i Alfred Barr. Za ove kriticare, post-impresionizam oznacava pravi pocetak moderne umetnosti.

NEO-IMPRESIONIZAM

Dve niti impresionisticke prakse, teorija svetlosti i veštacka piktoralna konstrukcija, su udvojene kako bi se stvorio prvi uspešno nezavisni pokret posle impresionizma, neo-impresionizam ili naucni impresionizam kako su ga zvale njegove pristalice. Gospodar ovog pokreta Žorž Sera, naslikao je mali broj samosvesnih remek dela pre njegove smrti u 32 godini 1891. godine. Ona su se razvila iz rigorozne teorije svetlosti i njenog opažanja od strane ljudi, cije se poreklo može naci u prirodnim naukama koje su neodgovarajuce prilagodene vizuelnoj predstavi. Ipak Seraovo dela oje bilo tako originalno i zahtevno da su oni sami osnovali umetnicku školu koju je vodio impresionista Camille Pissaro i Seraov prijatelj Paul Signac, koji je teorijski bio najbolje potkovan.
Vrhunac dostignuca pokreta se poistovecuje sa Seraovom slikom „A Summer Sunday on the Island of the Grande Jatte 1884“ (1884-6), koja je bila postavljena na poslednjoj izložbi impresionista 1886 godine. Površina slike, formirana od diskretnih poteza boje preko kojih je nanešen sloj obojenih tacaka, iscrpljuje posmatraca svojim cistim mehanickim linijama (osama). Iako je zasnovana na dugoj studiji predgrada ostrva pomenutog u naslovu slike, delo je stvoreno u malom pariskom studiju od velikog broja uljanih studija i crteža. Njegova jasna asocijacija na dinasticku umetnost starog Egipta sudara se namerno sa njegovim realnim predmetom, i njegova velika skala i cista vizuelna pretenzija otežavale su drugim umetnicima da rade na ovaj nacin. Sera je uznemiravao svojim kasnijim slikama, svaka od njih je zaceta kao pažljivo proracunat potez u estetskoj šahovskoj partiji koja se okoncala njegovom smrcu.
Samo par njih je igralo dobro kao Sera i istoricari umetnosti su neo-impresionizam oznacili kao kratkotrajni pokret, mnogo znacajniji po svojoj teoriji, ciji je propagator bio Sera, nego po svojim slikama. Neistinitost ovoga je evidentna prilikom analize kasnijih slika druga 2 velika francuska slikara Paul Signac (1863-1935) i Henri-Edmond Cross (1856-1910) koji su uticali na evropsko slikarstvo prve 2 decenije 20 veka. Moguce je uraditi rodoslov od impresionizma (posebno dela Monea i Pissarro), neo-impresionizma do fovizma. Kao dodatak ovoj francuskoj liniji, postojali su umetnici širom Evrope koji su bili nadahnuti Seraovom divizionistickom formom, od kojih su najvažniji italijansko-švajcarski slikar Giovanni Segantini (1858-99) i Italijani Angelo Morbelli (1853-1919) i Guiseppe Pellizza del Volpeda (1868-107). Pokret je imao mali uticaj na istocnu i severnu Evropu, ali takode i na zemlje engleskog govornog podrucja.

SINTETIZAM

Mali broj pokreta u istoriji umetnosti je bio tako grandiozno zacet, kao što je to bio kratkotrajni, siromašno organizovan i internacionalno uticajan, sintetizam. Promovisao ga je Gogen koji je svoju teoriju umetnosti razvio iz impresionizma njegovog ucitelja Pissarro, pokret je definisan tekstovima koje je napisao on i drugi. Centar ovog pokreta bila je Bretanja, u Francuskoj, tacnije grad Pont-Aven (cesto se nazivaju školom iz Pont-Avena), i selo Le Pouldu, gde su Gogen i njegovi sledbenici radili u drugoj polovini 80-tih godina 19 veka. Izlagali su samo jednom, u cafeu u okviru mesta gde se održavala Internacionalna izložba 1889. godine.
Nacelo sintetizma je da je piktoralna umetnost rezultat estetske sinteze nekoliko elemenata, pošto su oni prirodni podsticaj koji nadahnjuje umetnicko delo, školovanje i senzibilnost umetnika i mediji na njihovom raspolaganju. Ova osnova potice iz impresionisticke teorije, ali je Gogenova teorija naglasila veštacko i neprirodno kod stvaranja slike i dala umetnicima više slobode u promeni i u preterivanju osnovnih aspekata predstave, linije, boje i vrednosti. Da bi se postigla estetska sinteza izmedu umetnika i predmeta, umetnik sintetizma mora da dominira nad prirodom, a ne da joj se pokorava. Kriticna slika ovog pokreta je najverovatnije Gogenova slika „Vision after the Sermon“ (1888), delo koje se smatralo revolucionarnim pošto ju je kao oltarsku sliku odbacila mala crkva u Pont-Aven. Njena jednaka obaveza prema „viziji“ i „vizionarskom“ odvaja je od vecine impresionistickih i realistickih slika (primaljivo je protumaciti je kao ironican prevod Salonskog uspeha 1879, „Jean d’Arc ecoutant son vision“ od francuskog umetnika Jules Bastien-Lepage (1848-84)), i njena veza sa poljima vibrirajucih boja uokvirenih neprirodnim, preteranim konturama zapanjila je mlade umetnike, koji su je prihvatili kao uzor.
Neobicno, sintetizam, koji je definisan kao avangardni deo simbolizma, nalazi se medu najrasprostranjenijim umetnickim teorijama kasnog 19 veka. Najviše zahvaljujuci rasprostranjenom uticaju Gogena i cinjenici da su se medi studentima u Pont-Aven nalazili umetnici iz Švajcarske (Cuno Amiet, 1868-1961), Irske (Roderic O’Connor, 1860-1940), Engleske (Robert Bevan, 1865-1925), Belgije (Meyer de Haan, umro 1894), Madarske (Jozsef Rippl-Ronai, 1861-1927), Španije (Paco Durrio, 1868-1940) i Poljske (Wladyslaw Slewinski, 1856-1918), pored poznatijih francuskih clanova Emile Bernard (1868-1941), Paul Serusier (1863-1927) i Paul Ranson (1864-1909). Iz ovih razloga je Gogenova ideja o sintetickom slikarstvu uhvatila korene u avangardnim krugovima širom Evrope. Posle široke upotrebe crnih kontura i relativno nediferenciranih boja, pokret se cesto naziva „Cloissonism“. Ipak, upotreba ovog termina je na istom jednostavnom nivou kritikovanja kao i da se naziva neo-impresionizam pointilizam.

THE NABIS (?)

Neposredno pred izložbu umetnika sintetizma, održanu 1889. godine, mala grupa mladih pariskih umetnika se ujedinila kako bi oformila kvazi-crkveno društvo koje su nazvali Nabis (jevrejska rec za proroka). Na nacin, slican studentima drugih bratstava romanticarskog i modernog slikarstva (Nazareni ili Prerafaelitsko bratstvo je najpozantiji primer), ova grupa se sastojala od veoma mladih muškaraca, od koji se vecina znala još iz škole, i kojima su bili potrebni ostali clanovi kako bi pronašli sebe kao modernog umetnika. Društvu su pripadali Francuzi Vuillard, Maurice Denis (1870-1943), Pierre Bonnard (1867-1947), Ker-Xavier Roussel (1877-1944), kasnije im se pridružuju Švajcarac Felix Vallotton (1865-1944) i francuski vajar Aristide Maillol (1861-1944). Dva velika umetnika su bila blisko povezana sa Nabis, Redon koji je izlagao sa impresionistima i mladi francuski plemic Anri Tuluz Lotrek (1864-1901). Estetska teorija ove grupe nije se razlikovala od Gogenove, ali pariski karakter grupe zajedno sa Denisovim prihvatanjem katolicanstva, dao joj je drugaciji karakter, od pocetka progresivan i tradicionalan.
Nabis su bili umetnici koji su procišceno Gogenovo sinteticko slikarstvo primenili na urban predmet slikarstva, cije se poreklo nalazilo u Degaovoj umetnosti. Oni su bitni za istoriju umetnosti zbog njihove veze sa porodicom Nathanson, koja je osnovala važan casopis La Revue blanche. Ovi mladi umetnici su prihvatili internacionalnu jevrejsku klijentelu što im je omogucilo da šire napredna estetska ucenja impresionizma i sintetizma po Evropi. Njihova saradnja je trajala nešto više od jedne decenije, tokom ovog perioda oni su izlagali i sa ostalim grupama. Oni su iskoristili njihov društveni uticaj kako bi produžili odredene umetnicke i književne projekte.
Ne postoji kanonska (glavna) figura ove grupe, ali je najvece individualno dostignuce vezano za pokret ostvario Vuillard. Had Vuillard umro je 1900, nakon samo jedne decenije rada. Kao Francuz Jean-Baptiste-Camille Corot (1796-1875) i njegov nacenjeniji rad je bio onaj najraniji. Najbolji primer je „Large Interior with Six Figures“. Ovde je porodicni enterijer izuzetne složenosti, postavljen na veliko horizontalno platno, on kao da je izgraden od delova puzle ili elemenata veoma složene tapiserije. Nema niceg prorockog u ovom delu; ono predstavlja izuzetnu sintezu generacija moderne umetnosti i njihovih teorija.
[Vrh] Go down
veccana44
Ovisnik o internetu
Ovisnik o internetu


Broj poruka : 1880
Godina : 54
Location : Budva
Datum upisa : 22.08.2007

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   22.01.08 23:35

FOVIZAM

Francuski kriticar Louis Vauxcelles stvorio je izraz Fovizam ili divlji kako bi opisao divljacki obojene pejzaže, portrete ili žanr scene grupe francuski slikara okupljenih oko Anri Matisa (1869-1954) iz 1905 i 1906 godine. Grupa, u kojoj su bili Andre Derain (1880-1954) i Raoul Dufy (1877-1953), imala je svoje poreklo u kasnim slikama neo-impresionista, Cross-a i Signac-a. Na mnogo nacina, fovizam je predstavljao logican razvoj slikarstva dvojice post-impresionista, Gogena i Van Goga, koji su oslobodili boju njene stroge i naucne uloge koju je imala u umetnosti neo-impresionista. Posle smrti Seurat, Signac i Cross su radili na nacin koji se dramaticno razlikovao od ciste opticke teorije koju je zagovarao Seraut (Sera). Njihove obojene tacke postale su zakrpe sve vece i vece skale i njihova upotreba teorije o bojama služila je za isticanje nezavisne prirode piktoralne konstrukcije nad delom ljudskog oka. Odatle, su napravili mesta u svojoj umetnosti za ideju o slici kao piktoralnoj površini koja je komunicirala odredenim emocija kroz interakciju koloristicke nezavisnosti ili prirode ili našeg vizuelne opažanja prirode.
Iako ce Matis postati dominantan figura fovizma, rad jednog drugog Francuza, Maurice de Vlaminck (1876-1958) i Derain-a izmedu 1904-7 je bio takode impresivan i mocan. Primer slikarske snage ovih manje važnih umetnika je Vlaminck-ov „Bougival“ (1905). Ovde je striktno impresionisticki predmet, prizor vezan za Monea i Renoara u ranim godinama pokreta, ubacen sa takvom slikarskom energijom da mnogo više duguje slikarstvu van Goga, uoblicenom na retrospektivi u Parizu 1904.godine, nego koloristickoj konstrukciji impresionista. Ipak, potpuni dodir francuskog pokreta sa estetskom autonomijom boje dolazi tek 1907-8, ali se mora cekati sve do 1910-11 kako bi se pronašlo potpuno, zrelo, završeno vladanje bojom. U Matisovom „The Red Studio“ (1911), sve odlike Gogena i van Goga nestaju.
Fovizam je izvršio veliki globalni uticaj, posebno kroz izložbe, održane u godinama pre Prvog svetskog rata. Iz ovog razloga, moguce je identifikovati dela koja su izrasla direktno iz ove pariske avangarde u mnogim zemljama od Australije do Cehoslovacke.

EKSPRESIONIZAM

Iako je francuska umetnost potpuno dominirala stvaralaštvom i širenjem umenickih pokreta i avangardnih grupa i nemacki umetnici su takode imali veliku ulogu u tome. Publikacija Julius Meier-Graefe „Modern Art“ (1904) je podstakla nemacke umetnike na akciju koja je rezultirala stvaranjem prvog autenticnog avangardnog pokreta u Nemackoj, poznatog danas kao ekspresionizam (cesto se naziva nemacki ekspresionizam). Zbog toga što je Nemackoj nedostajao tradicionalan glavni grad, koji bi poslužio kao centar u kome bi se stvarala i odakle bi se širila kulturna energija, istorija njene moderne umetnosti je imala tendenciju da bude regionalna i decentralizovana. Tako je bilo sve dok se nemacki umetnici, sledivši primer Francuza, nisu okupili oko ekspresivnog slikarstva realiste Max Libermann-a (1847-1925) i bogato naslikanih platna Lovis Corinth-a (1858-1925), tada su bili u mogucnosti da stvore umetnost u odnosu na ciju emocionalnu moc i sirovu piktoralnu površinu, istovremena francuska dela izgledaju precizna i hladna.
Osnovane su 2 kljucne avangardne grupe koje su dominirale nemackim ekspresionizmom: Die Brucke (Most) koja je osnovana u Drezdenu 1905 i kojom je dominirao jedan od njenih osnivaca, slikar Ernest Kirhner (1880-1938) i grupa Der Blaue Reiter (Plavi jahac) koja je osnovana u Minhenu 1911. kao jedno izložbeno društvo koje je predstavljalo pozornicu za prikazivanjedela 3 velika slikara, dva Nemca Franca Marka (1880-1916) i Gabrijela Mintera (1877-1962) i jednog Rusa Vasilija Kandinskog (1866-1944), koji je živeo u Minhenu od 1896.godine. Svi ovi umetnici su stvarali dela, kod kojih je kao i kod francuskih Fovista dominirala boja i koja su nastala po ugledu na slikarstvo Gogena i van Goga. Za ekspresioniste emocionalna snaga subjekta/predmeta je bila od iste važnosti kao i boja. Iako su neki od njih kao i njihove francuske kolege, zasnivali svoju imaginaciju na realizmu urbane kulture, njihovi radovi se uglavnom bave socijalnom klasom, svetom životinja i na kraju u slikarstvu Kandinskog i drugih mitološkim i folklornim pricama. Na mnogo nacina, ekspresionisti spajaju realizam i simbolizam sa svesnim hromatskim pristupima fovizmu. Uglavnom zbog velike istrajnosti anti-germanske ideologije širom Francuske, Engleske i Amerike u toku 20 veka, umetnost nemackih ekspresionista je podcenjena u muzejima, tekstovima i univerzitetskim kursevima u ovim zemljama. Ipak, domet evropskog ekspresionizma je bio izuzetan, narocito u Rusiji i centralnoj Evropi, gde se nemacki jezik i germanska ili austrijsko-madarska kultura borila protiv francuske kulture za prevlast.

KUBIZAM

Prvi umetnicki pokret koji se suprotstavio impresionizmu, tj. njegovom globalnom dostignucu i internacionalnom znacaju bio je kubizam. Kao i fovizmu, ime pokretu je nadenuo Vauxcelles 1908 godine, misleci pritom na Brakove slike koje je definisao kao „bizarne kocke“. Kubizam je kao pokret priznat malo posle njegovog nastanka i oznacen kao jedan od najoriginalnijih tvorevina umetnosti 20 veka. Iako se zasnivao na organizivanom slikarstvu Sezana, koje su mladi umetnici videli na velikoj retrospektivi održanoj u Parizu 1907, kubisticko lomljenje objekta i njegov prezir prema ekspresivnim bojama oduvek su bili tumaceni kao radikalna inventivna strategija zapadne umetnosti i poredili se sa velikim umetnickim fenomenom kao što je razvoj centralne (linearne) perspektive u renesansi. Izumi kubista su bili preuvelicani od strane njegovih sledbenika, od kojih je vecina želela da vidi potpuni preporod slikarstva ranog 20 veka i da dodeli umetnosti mitske moci u pokušaju da redefiniše vezu izmedu videti i prikazati.
Karijere dvojice glavnih kubista, Španca Pabla Pikasa (1881-1973) i Francuza Žorža Braka (1882-1963), bile su tako isprepletane u godinama izmedu 1907-14, da veliki broj ljubitelja umetnosti ne može lako da razlikuje njihovo slikarstvo. Na izložbi održanoj u muzeju Moderne umetnosti 1989, prevlast je odneo Pikaso, ciji je rad bio uzvišen u veoma ucenom i napetom proglasu Leo Steinberg. Kao i veliki broj pristalica avangarde ni Pikaso ni Brak nisu bili uporni teoreticari umetnosti. Za ovo se moramo okrenuti jednoj manjoj grupi autora koji su se nazivali Puteaux Cubist, nazvani po pariskom predgradu u kome su radili. Predvodeni Francuzima Albert Gleizes (1881-1953) i Jean Metzinger (1885-1941), oni su prostim jezikom definisali osnovna nacela kubizma. Cinjenica, da je veliki broj njihovih ideja neprikladno povezan sa radom Braka i Pikasa ne iznenaduje, s obzirom na cinjenicu da je u ovom slucaju teorija kasnijeg datuma od prakse osnivaca i nije zasnovana na brižljivoj analizi njihovog rada.
Kubizam sadrži mali kanon koji su definisali kriticari i istoricari kako bi ukljucili rad Juan Gris-a i Francuza Fernand Leger (1881-1955) i Robert Delaunay (1885-1941), kao velikih poštovalaca Pikasa i Braka i onda su se raširili kako bi ukljucili manje znacajne francuske umetnike kao što su Henri le Fauconnier (1881-1946), Marcel Duchamp (1887-1968), Roger de la Fresnaye (1885-1925) i druge. Nekoliko velikih umetnika ranog 20 veka nisu bili u dodiru sa kubizmom, cak i oni koji su se borili sa njim i odbijali ga kao što su Pit Mondrian (1872-1944), Gino Severini (Italijan, 1883-1966) ili Kasimir Malevich (Rus, 1878-1935), nisu se mogli razviti na nacin na koji jesu da nisu bili u i jakoj vezi sa kubistickom praksom i teorijim. Kubizam je imao mnogo veci internacionalni znacaj , nego što mu se pridaje u knjigama koje su uglavnom francusko-orjentisane. Umetnost Rusije i ranog Sovjetskog Saveza ne može se zamisliti bez njega, takode izmedu 1909-10 postojao je veliki broj kubista u Njujorku, Milanu, Pragu, Bukureštu i Moskvi itd.
Kubizam ima 2 faze, Analiticku i Sinteticku. Za razliku od istovremenog razvoja dvostrukih niti realizma, impresionizma i simbolizma, razvoj onih u kubistickoj praksi bio je postepen. Analiticku fazu oznacava Pikasova slika „Portreit of Ambroise Vollard“ (1909-1910) koja je težila da bude monohromatska i bila je opsednuta kreacijom, sastavljenom od pokretnih geometrijskih piktoralnih slika, postavljenom u središte kompozicije, odakle se širila prema ivicama slike. Prema teoriji, umetnik dolazi do geometrijske strukure, proucavanjem njenog subjekta i analiziranjem njegov piktoralnog karakter. Piktoralni recnik koji se sastoji iz kratkih crnih linija i mrlja boje nanešenih u nizu grupnih pokreta je tako jednostavan, da izazov predstavlja izdvajanje osnovnih kontura i vrednosti iz subjekta (figura, mrtva priroda ili prikaz arhitekture su najcešci). Kada se oni sastave na površini platna, tada stvaraju sliku koja olicava ono za šta su se teoreticari nadali da ce biti osnovni kvalitet naslikanog subjekta.
Druga faza kubizma, tzv. sinteticka faza, odnosi se na istu estetsku promenu koja odvela impresionizam od opticke deskripcije do sintetizma. Za kubiste sinteticka faza je vezana za kolaž, gde sliku cine ne samo linije i mrlje boja, vec i prilepljeni elementi iz popularne vizuelne kulture: tapete, posteri, novine, pozorišne karte itd. Ideja da je slika sinteza piktoralnih elemenata, od koji su neki rucno radeni do su drugi pozajmljeni, stavlja do znanja da je predstava ne samo veštacka vec i ravna. Praksa povezuje umetnika sa predstavom urbanog stvaraoca slika koji radi u komercijalne svrhe i sa svetom urbanih radnika, stvarajuci snažne estetske i politicke veze izmedu kubista i umetnosti ranih realista.
[Vrh] Go down
SuNcE
Novajlija
Novajlija


Broj poruka : 106
Datum upisa : 10.02.2008

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   11.02.08 13:07

Ne razumijem kako knjizevnost svrstavate u umjetnost(slike, fotografije...) i zasto ne odvojite umjetnost od knjizevnosti!?Mislim da slikarstvo, muzika, moda i sl. treba da idu pod jednu rubriku, dok književnost ide pod drugu rubrku u kojoj se moze pisati poezija, književna djela......., kao i njihovi tvorci

P.S. Nadam se da cete ovo ispraviti kako bih mogla da pisem na tim temama, jer me te teme zanimaju!

(vidim da postoji posebna rubrika POEZIJA, ali to nije to, jer ista treba da bude svrstana u rubriku knjizevnosti koja bi imala podrubrike "poezija" "Knjige" " Pisci" "Pjesnici"......)
[Vrh] Go down
SuNcE
Novajlija
Novajlija


Broj poruka : 106
Datum upisa : 10.02.2008

PostajNaslov: SuNcE   13.02.08 9:36



PETAR LUBARDA - Zlatna stijena
[Vrh] Go down
SuNcE
Novajlija
Novajlija


Broj poruka : 106
Datum upisa : 10.02.2008

PostajNaslov: Re: UMJETNOST   13.02.08 9:39



PETAR LUBARDA- Kosovski boj
[Vrh] Go down
Sonata
Junior
Junior


Broj poruka : 316
Datum upisa : 05.05.2008

PostajNaslov: SAVA ŠUMANOVIĆ   07.10.08 12:28












[Vrh] Go down
Sonata
Junior
Junior


Broj poruka : 316
Datum upisa : 05.05.2008

PostajNaslov: RENOAR   07.10.08 12:48






[Vrh] Go down
Sponsored content




PostajNaslov: Re: UMJETNOST   Today at 10:53

[Vrh] Go down
 
UMJETNOST
Prethodna tema Sljedeća tema [Vrh] 
Stranica 1 / 1.

Permissions in this forum:Ne moľeą odgovarati na postove.
 :: UMJETNOST-
Forum(o)Bir: